Her şey bir pazar günü, bahçede mangal yakmaya çalışırken başladı. Gazete kâğıdı, çıra, yelpaze, biraz sabır, biraz da sinir… Yarım saat sonra kömür nihayet kızardığında etrafımdakilerin iştahı da, keyfi de kaçmıştı. O gün kendi kendime şunu sordum: Bu iş neden bu kadar zor olmak zorunda?
Çoğu fikir böyle başlar aslında. Büyük bir laboratuvarda değil, gündelik bir zahmetin ortasında. Farkı yaratan, o soruyu sorduktan sonra peşini bırakmamaktır.
Sorudan ürüne
2010 yılında ortaya çıkan STARKOR, bu sorunun cevabıydı: tek bir kibritle tutuşan mangal kömürü briketi. Fikir basitti; kömürü, kendi kendine tutuşmasını sağlayacak şekilde hazırlamak ve kullanıcıyı çıra, tutuşturucu jel ya da yelpaze derdinden kurtarmak.
Ama basit fikirlerin uygulaması hiçbir zaman basit değildir. Doğru karışımı bulmak, briketin taşınırken dağılmamasını sağlamak, yanarken koku bırakmamasını ve güvenli olmasını garanti etmek aylar süren denemeler gerektirdi. Bahçede, depoda, dostların mangal başında sayısız deneme yaptık. Her başarısız deneme bir sonrakinin tarifini değiştirdi.
Bir buluştan öğrendiklerim
- Sorun ne kadar sıradansa pazar o kadar büyüktür. Herkesin yaşadığı ama kimsenin çözmeye uğraşmadığı dertler en büyük fırsatlardır.
- Ürün yetmez, anlatmak gerekir. İnsanlar alışkanlıklarını kolay değiştirmez. Yeni bir ürünü raflara koymak, onu satmanın sadece başlangıcıdır.
- Patent ve belge işi erken düşünülmeli. Fikrinizi korumayı ürün hazır olduktan sonra değil, geliştirirken planlamalısınız.
- Taklit edilmek başarı göstergesidir. Ama sizi ayakta tutan taklitçilerden bir adım önde olmanızdır.
STARKOR bana şunu öğretti: Bir girişimci için en değerli alışkanlık, her zahmetin karşısında “bunun daha kolay bir yolu yok mu?” diye sormaktır. Bugün kurduğum işlerin çoğunda hâlâ o pazar gününün sorusunu soruyorum.